De Maan: Ontstaan

De Maan: Ontstaan

 

Ongeveer 4,6 miljard jaar geleden. De Aarde is nog een kolkende gesmolten rotsmassa. Het zonnestelsel was net geboren en daarmee ook de planeten. Net als bij alles wat gefabriceerd wordt, bleef er een heleboel afval rond slingeren. Het was dan ook een kwestie van tijd voor er iets zou gaan botsen.

 

Tussen de 4,4 en de 4,6 miljard jaar geleden kwam er een groot hemellichaam in botsing met de aarde. Waarschijnlijk was het een pasgevormde planeet, zo groot als Mars. Door de energie die vrij kwam, gingen beide planeten over in gesmolten toestand. Men denkt dat beide planeten samensmolten en een deel van het gesmolten gesteente de ruimte in werd geslingerd. Door de zwaartekracht van de Aarde bleef het gesteente op een bepaalde afstand om haar heen draaien en na verloop van tijd werd de troep een ronde massa door het draaien om haar as. Zowel aarde als de ronde massa koelde langzaam af en werden bestookt door meteoren, de kleine puindeeltjes van het ontstaan van het zonnestelsel. En zo ontstond onze natuurlijke satelliet; de Maan.

 

 

 

 

Omdat de aarde in verloop van tijd een dampkring en water kreeg werden de kraters van de vele meteorietinslagen gedeeltelijk of helemaal weggevaagd door weer en wind en geologische activiteit als aardverschuivingen, overstromingen, vulkaanuitbarstingen, etc. De maan viel in activiteit stil. Zij kende geen dampkring, geen wind en ook geen geologische activiteiten. De kraterinslagen bleven zichtbaar en er kwamen alleen maar nieuwe bij, tot 3,3 miljard jaar geleden. Toen hielden de frequente inslagen op en sloeg er alleen zo nu en dan nog wat in. Omdat de inslagen tot 3,3 miljard jaar geleden zo veel waren en de kraters elkaar gingen overlappen, kun je vandaag de dag de kraters van 3,3 miljard jaar geleden nog terug zien, maar niet de oudere.

 

Tegenwoordig gaat de Maan nog steeds heel langzaam steeds verder van ons vandaan. Ze is nooit helemaal tot stilstand gekomen. Door de afstand die ze nu heeft duren onze dagen net iets meer dan 24 uur en is het uniek dat wij iets kennen als een zonsverduistering omdat de Maan op precies de juiste afstand staat om de Zon te kunnen bedekken. Over miljoenen jaren is dat niet meer het geval: dan zal de Maan kleiner lijken door de grotere afstand. Ook gaat de Aarde dan langzamer draaien, doordat de Maan minder invloed uitoefent op het draaien van de Aarde. De maan heeft namelijk ook een zwaartekracht, waardoor het aan de aarde “trekt”. Hoe verder de Maan weg staat, hoe minder het trekt. Omdat de aarde dan langzamer draait, worden de dagen ook langer.

Het bewijs dat de Maan langzaam maar zeker verder van de Aarde af komt te staan, ligt in een berekening. Enkele jaren geleden heeft de NASA spiegels op de Maan geplaatst. Vanuit een observatorium wordt er een laserstraal op de maan gericht. De spiegels weerkaatsen deze straal naar de Aarde terug. De afstand tussen de maan en de aarde is dan te meten door te berekenen hoe lang de straal erover doet om op aarde terug te keren. Zo heeft men kunnen berekenen dat de Maan per jaar 3,8 centimeter verder van de Aarde af komt te staan. Hiermee kun je al aantonen dat de Maan uit een botsing is ontstaan. Als je de tijd terug zou kunnen spoelen, zie je dat de Maan steeds dichter bij de Aarde komt te staan, tot zij met haar botst.

 

Toch twijfelden in het verleden wetenschappers aan de manier waarop de Maan was ontstaan. Hun vraag was: waarom bevat de Maan veel minder ijzer dan de Aarde als zij uit een botsing met de Aarde is ontstaan? Het antwoord wat de wetenschappers tegenwoordig gevonden hebben, is dat de ijzerkern van de Aarde en de ijzerkern van de botsende planeet samen zijn gesmolten en de Maan ontstaan is uit brokstukken die van de aardkorst af schoten. Dit is als een ring om de Aarde gaan draaien en heeft de Maan gevormd. Het verklaard waarom de Maan veel minder ijzer heeft dan de Aarde. Het bewijs dat ze kunnen leveren dat de Maan geboren is uit deze bewuste botsing, is te geven in de vorm van isotopen. Neem bijvoorbeeld zuurstof isotopen. Die zijn op meteorieten of op andere planeten van een andere samenstelling, maar die van de Maan en de Aarde zijn precies hetzelfde. Je zou dus kunnen zeggen dat de Maan het kind van de Aarde is.

Tekst: ©Claudia Siemes.

Geef een reactie